Anna Karenina, #4

Birden,türbanlı bir hanımla dazlak bir beyin yanında,Anna'nın dantellerle çevrili gururlu ve çok güzel yüzünü gördü.Yirmi adım ötede,alt kattaki beşinci locada oturuyordu.Locanın önünde oturuyor,hafifçe yana dönerek Yaşvin'le konuşuyordu.Başı,güzel ve geniş omuzları,gözlerinin ve bütün yüzünün o sürekli meydan okuyan ışıltısı,bütün bunlar,Vronski'ye,Anna'nın Moskova'daki baloda ilk gördüğü zamanki halini anımsattı.Ama güzelliğin onda uyandırdığı duygular bambaşkaydı;şu anda bu duygularında gizemli bir yan yoktu.Bu yüzden bu güzelliği daha canlı hissederken,gururu inciniyordu.inciniyordu. Anna ondan yana bakmıyordu;ama Vronski,onun kendisini gördüğünü anladı.