Βιολέτα ή Γνωρίζω την αγάπη εξ ακοής

για κάποιο διάστημα, δευτερόλεπτα, ώρες, δεν είμαι ικανή για τίποτα άλλο, πρέπει να έχω πέσει πολύ μακριά απ'τον αυτοκινητόδρομο, η βροχή κροταλίζει πάνω στο μέταλλο του αυτοκινήτου, οι ρόδες γυρίζουν στο κενό, γρι γρι, γρι γρι, γρύλοι, όχι, δεν μπορεί να είναι γρύλοι, τικ-τακ, τα τέσσερα φλας, μέσα στη σταγόνα του νερού, μόνο τα μάτια μου είναι που δεν μπορούν να ξεκολλήσουν, μόνο τα μάτια μου, το αυτοκίνητό μου τουμπαρισμένο σ'ένα χωράφι, [...] τα φώτα του αυτοκινήτου έχουν μείνει αναμμένα, η βροχή, φωτάκια απο πυγολαμπίδες που φτεροκοπάνε μέχρι να πέσουν νεκρές, γρι γρι, δεν μπορεί να είναι γρύλοι, παντού θρύψαλα γυαλιού πολύ λαμπερά, κρύσταλλα που διώχνουν τη νύχτα,

Να γράφεις για το θάνατο είναι μια πρόκληση, γιατί δεν έχω πεθάνει, δεν ξέρω τι σημαίνει είμαι νεκρή, δεν μπορώ να ξέρω πώς θα είναι. Σκέφτομαι πως ο θάνατος μας απελευθερώνει από τις δύο διαστάσεις που μας επιβάλλει η ζωή, το χώρο και το χρόνο. [...] Δε θέλησα να μιλήσω για το σωματικό θάνατο. [...] Θέλησα να μιλήσω για θανάτους που συμβαίνουν καθημερινά χωρίς να τους αντιλαμβανόμαστε, γιατί απλώς δεν προσέχουμε.

Παραδείγματος χάρη, όταν μιλάω για την Επανάσταση της 25ης Απριλίου 1975, δεν κάνω μια πολιτική ανάγνωση. Η 25η Απριλίου ήταν μια πολιτική αλλαγή, μια αλλαγή καθεστώτος, αλλά κι ένας χώρος ονείρου, πέρασαν από τότε τριάντα χρόνια, και κάπου, δεν ξέρω που, το όνειρο χάθηκε, το όνειρο πέθανε. Προσπάθησα να δω που χάθηκε το όνειρο της 25ης Απριλίου. Και θέλησα να προκαλέσω αναστρέφοντας το σύνθημα και λέγοντας: "λαός νικημένος ποτέ πια ενωμένος", γιατί αν η ελπίδα που γέννησε η 25η Απριλίου υπάρχει ακόμα, θα αντέξει αυτή την πρόκληση. Ειδάλλως σημαίνει ότι το όνειρο ήταν ευάλωτο και ότι έχει πραγματικά πεθάνει. (Ντούλσε Μαρία Καρντόζο)