در ستايش گفت‌وگو

اگر روزی روزگاری گذارتان به‌آلمان افتاد، حتماً سری هم به‌شهر وايمار در شرق اين کشور بزنيد. از شهرهای بسيار زيبا و تاريخی اروپاست. البته نه به‌بزرگی و عظمت اَبرشهرهايی چون برلين، پاريس يا لندن؛ اما فرهنگ‌شهر آلمان است. حتی چند سال پيش از اين، يونسکو اين شهر را به‌عنوان «نخستين فرهنگشهر اروپا» برگزيد. وايمار شهر کلاسيک‌های آلمان است، شهر وُلفگانگ گوته و فريدريش شيلر؛ شهر فرانتس ليست است؛ آنجا که نيچه جان سپرد و جمهوری وايمار پا گرفت.
در وايمار سراغ پارک شهر را بگيريد. از پارک شهر تا «ميدان بتهوون» راه چندانی نيست؛ يکی از ميدان‌های زيبای شهر است. در گوشه ميدان بتهوون دو صندلی سنگی بزرگ به‌چشم می‌خورد که روبرو هم قرار گرفته‌اند. يکی رو به‌شرق دارد و يکی رو به‌غرب. هر دو صندلی را از يک قطعه سنگ خارا تراشيده‌اند؛ از يک جنس با رگه‌هايی از بلور نيلگون. جلوتر برويد! صندلی‌ها خالی است و شما را به‌نشستن و نظاره کردن دعوت می‌کند. نگاه کنيد! درست در ميان فرش خارا، ميان دو صندلی، غزلی از حافظ نقش بسته است، با خط زيبای نستعليق؛ و در دو سوی فرش دو قطعه شعر از گوته به‌چشم می‌خورد به‌زبان آلمانی. گويی که اين دو بزرگ، دور از اغيار در اين گوشه از جهان به‌گفت‌وگو نشسته‌اند. ميزبان گوته است که در وايمار ساکن است و ميهمان حافظ