Frames, formats en selfies. Wat moordenaars, hoofddoeken en bewakingscamera's vertellen over onze identiteit

Het internet heeft een gigantische nieuwe ruimte geschapen waarin we constant spelen met normen, regeltjes en dingen die ‘normaal’ zijn. Maar we geven nog steeds gestalte aan onszelf aan de hand van oude formats. We leven op het snijpunt van de ‘echte’ en de ‘virtuele’ wereld. Frames, format en selfies is een prikkelend essay over schoonheidsidealen die viraal gaan in grote delen van de wereld, over de manier waarop we onszelf presenteren op sociale media en over big data. Maar ook over de vraag waarom de online en offline handelingen van een massamoordenaar op een abstract niveau nauwelijks verschillen van opzoeken op YouTube hoe we best een kip op de barbecue braden. Kortom, wat doén we eigenlijk online?