جهان آخِر

جهان آخر رمانی است تاریخی بر زندگی ناسو اوید، شاعر ملی رم، سراینده‌ی دگردیسی‌ها، فرهنگنامه‌ی اساطیر؛ و با آن که دوران‌های تاریخ را در هم جاری می‌کند و به این ترتیب نمونه‌ای عالی از رئالیسم جادویی می‌سازد، شیوه‌ای شرقی دارد و قصه‌ی سفر شاگردی است به نام کوتا در طلب استادش اوید. این سفر دراز مرید در هزارتویی از واقعیت، خاطره و رویا، سرانجام به سیر و سلوک در جهان‌نگری مراد تبدیل می‌شود. و حال اگر كوتا در آخر جهان هم اوید را نیابد، در عمل و در پهنه‌ی جهان با آموزه‌های او آشنا می‌شود و در می‌یابد زایش و زوال، پیدایش و فروپاشی، ساختن و ویرانی... قانون عام کیهان است و تداوم زمان در گرو چرخه‌ی پدیده‌ها. در جهان هیچ چیز پایدار نیست مگر دگردیسی. جهان آخِر اسطوره‌ایست زمینی شده، سیمای امروز ما در آینه‌ی اسطوره.

طوفان فوجی پرنده در آسمان شب بود، فوجی پرنده‌ی سفید که همهمه‌کنان نزدیک می‌شد و ناگهان یال موجی سترگ بود که بر سرکشتی می‌ریخت. طوفان، ضجه و شیون در تاریکی عمق عرشه‌ی زیرین، و ترشی گندناک قی بود. سگی بود که در تلاطم آب وحشی شد و پاشنه‌ی یک جاشو را به دندان کند. کف درجا روی زخم را گرفت. طوفان سفر به تومی بود.