Głosy Pamano

Historia zdradzonej miłości i uczuć zdolnych poruszyć słońce i gwiazdy. Opowieść o niewysłanych listach i pojedynku dwóch niezwykłych kobiet… Głosy Pamano to rozpisana na wiele instrumentów symfonia, w której swoje partie mają także przemytnicy i partyzanci, wątpliwi święci i bezwzględni karierowicze, a nawet kot, który wie wszystko, ale rzadko się tą wiedzą dzieli.

Po znakomicie przyjętej powieści Wyznaję do polskiego czytelnika trafia książka, za sprawą której Cabré zdobył pozycję gwiazdy literatury światowego formatu – autora docenianego zarówno przez czytelników, jak i krytykę. Głosy Pamano, przetłumaczone na trzynaście języków, osiągnęły międzynarodowy sukces.

Jest rok 1943. W Europie trwa wojna. Nauczyciel Oriol Fontelles przybywa z ciężarną żoną do położonego w Pirenejach miasteczka Torena, miejsca, gdzie toczyły się najbardziej brutalne walki. W niedługim czasie zostaje wplątany w działalność antyfrankistowskiej opozycji. Jest poplecznikiem faszystowskiego burmistrza, zwanego katem Toreny, a jednocześnie przekazuje partyzantom tajne informacje i pomaga Żydom uciekającym z Europy przez Hiszpanię. Prowadząc podwójne życie, ściąga na siebie nienawiść całego miasteczka i własnej żony, która wkrótce wyjeżdża i w Barcelonie rodzi ich dziecko. Oriol zaczyna pisać długi list, przesłanie dla swojej córki.

Pewnego dnia Tina, cicha nauczycielka, udaje się do niewielkiej wioski, by zrobić zdjęcie szkoły przeznaczonej do rozbiórki. Za tablicą jednej z klas znajduje pudełko, a w nim długi list, który, jak się okaże nigdy nie dotarł do adresata. Tina zaczyna zgłębiać historię miasteczka, znajduje świadków wydarzeń sprzed lat, ujawnia historię o partyzantach, faszystach i anonimowych bohaterach, których życie zniknęło w mrokach niepamięci. Nie zdaje sobie sprawy, że zbudzi uśpione od lat namiętności, nienawiść i pragnienie zemsty…

Jest 2001 rok. Trwają właśnie przygotowania do beatyfikacji czcigodnego męczennika Oriola Fontellesa i ujawnienie szczegółów jego życia w niektórych kręgach jest bardzo niepożądane. Jak daleko można się posunąć, by chronić swoją wersję zdarzeń?

Jaume Cabré na wielu poziomach krzyżuje zawiłe losy ludzi i buduje obraz minionych lat, zatrzymując tym samym czas. Ucieka od biało-czarnych podziałów i skupia się na odcieniach szarości: na przykładzie górskiego miasteczka pokazuje, jak splatają się osobiste pobudki, stare rany, słabość charakteru czy oddanie ideologii. Moralna podłość frankizmu współistnieje z bohaterstwem i tchórzostwem indywidualnym i grupowym. Na początku XXI wieku fakty jeszcze ciągle dopominają się o wirtuoza, który po tylu latach zdecyduje się poruszyć strunę Historii.