Η σύνθλιψη των σταγόνων

"ΠΑΡΑΓΓΕΛΙΑ":
Μην κάνεις ανακωχή, μη με συγχωρείς ποτέ.
Μαστίγωσέ με στο αίμα, που κάθε πράγμα φοβερό
να είσαι συ που γυρίζεις.
Μη μ' αφήνεις να κοιμηθώ, μη με αφήνεις ήσυχο!
Τότε θα κερδίσω το βασίλειό μου,
θα γεννηθώ αργά.
Μη με χάνεις σαν μιαν εύκολη μουσική, μην είσαι χάδι
ούτε γάντι.
Επεξεργάσου με σαν τσακμακόπετρα, απέλπισέ με.
Κρύψε την ανθρώπινή σου αγάπη, το χαμόγελο τα μαλλιά σου.
Δοσ 'τα.
Έλα σε μένα με την ξερή οργή σου από σπίρτα και λέπια.
Κραύγασε. Ξέρασέ μου άμμο στο στόμα, σπάσε μου τα σαγόνια.
Δεν με ενδιαφέρει να σε αγνοώ κατάφωρα
να ξέρω πως παίζεις φάτσα στον ήλιο και τον άνδρα.
Μοιράσου τον.

Εγώ σου ζητάω την τρομερή τελετουργία του τεμαχίσματος,
αυτό που κανείς δεν σου ζητάει: τα αγκάθια
ως το κόκαλο. Βούτα με από αυτό το αισχρό πρόσωπο,
υποχρέωσέ με να κραυγάσω τελικά το αληθινό μου όνομα.

(Από την έκδοση)