Het schot van de jager

Deze korte roman uit 1994 wijkt nogal af van de drie eerder van de Spaanse schrijver Rafael Chirbes (1949) vertaalde romans, die reacties van zeer uiteenlopende types op het einde van het fascisme toonden. De oude man die in een monoloog zichzelf voorstelt, is er een van de oude stempel, vooral gesteld op orde, in zaken, gezin en gezindheid, waarmee niet in tegenspraak is dat hij er twee maîtresses op nahoudt en in het verleden op erotiek joeg - in een van de zijne gescheiden wereld. Zijn vrouw is trouwens helemaal een meesteres in de sociale maskerade. Na haar geheimzinnige dood leeft hij alleen met een robuuste huisknecht; hij moet nog afrekenen met zijn zoon, die (vooral politiek) niet naar hem wil aarden. Kortom, hij wil orde op zaken stellen. Een echt onsympathieke hoofdpersoon is al ongebruikelijk, zeker als die zichzelf voorstelt. In deze novelle is het vanaf de eerste regel wachten op het schot van de jager, de dood natuurlijk. (tekst J.F. Vogelaar voor Biblion - JM)