Hoe ik het huis van mijn ouders heb leeggeruimd

Vroeg of laat verliezen we onze vader en moeder. Ook als we allang volwassen zijn, blijft dit dubbele verlies ons niet bespaard. Als het zich al niet heeft voorgedaan, staat het ons nog te wachten. We wisten dat het onvermijdelijk was, maar net als onze eigen dood leek het nog zo ver weg en eigenlijk onvoorstelbaar. De dood van onze ouders, jarenlang aan ons bewustzijn onttrokken door de vloedstroom van het leven, het niet willen weten, het willen geloven dat ze onsterfelijk zijn, komt, zelfs voorafgegaan door ziekte of seniliteit, altijd onverwacht en laat ons verbijsterd achter.

In een onsentimentele, subtiele stijl behandelt Lydia Flem een thema dat ons allen aangaat. Ze zoekt en vindt de juiste woorden voor de maalstroom van emoties die ons overweldigen zodra we de wereld van onze ouders erven. Ze veroverde het hart van de Fransen met dit psychologisch kleinood over een ogenblik dat voor ieder van ons onvermijdelijk ooit aanbreekt.