Manon van de bronnen : naar de gelijknamige film "Manon des sources"

Voor ieder in Bastides Blanches roept de poëtische naam Manon van de Bronnen het beeld op van een vreemd, blond meisje uit de bergen. Maar voor Ugolin, de ‘rechtmatige’ eigenaar van Les Romarins, voor Papet, zijn grimmige oom, voor de profetische Baptistine en voor vele anderen wekt Manons naam herinneringen aan de hopeloze strijd van haar vader, de reusachtige bultenaar, tegen de gruwzame droogte. De Bochel was niet geboren in Bastides Blanches, hij hoorde er niet, en Ugolin wist maar één middel te bedenken om hem te verdrijven van Les Romarins, de hoeve waarop hij al jaren had gevlast. Bastides Blanches is een oase in een woestenij van kale rotsen. De bronnen, dunne, ijskoude waterstralen, die op de meest verborgen en onwaarschijnlijke plaatsen door de rotsten breken, houden de mensen in leven. Les Romarins bezat zo’n bron, maar toen de Bochel met zijn vrouw er ging wonen, vond hij nergens water. Elk jaar mislukte zijn oogst. Heel Bastides Blanches was getuige van de steeds terugkerende nederlaag van de vreemdeling, maar allen zwegen. De Bochel stierf, zijn vrouw werd waanzinnig van verdriet toen haar zoon aan de koortsen bezweek. Alleen het meisje, Manon, bleef ongedeerd, naar het scheen. Maar in haar hart wies met de jaren een brandende haat tegen het dorp en tegen de huichelaar Ugolin.
In een onherbergzame grot van Passe-Temps verzorgt zij haar kindse moeder, in de bergen grazen haar magere geiten. Haar leven lang zint zij al op wraak.
Op de dag van Baptistine’s razernij ontdekt zij de bron van de dorpsfontein, de levensader van Bastides Blanches, en daarmee de weg naar haar triomf. Uitgerekend op het feest van de fontein lopen de pijpleidingen leeg.
Uitzinnig van vreugde daalt Manon af naar de vallei om zich te goed te doen aan de wanhoop van het ten dode gedoemde dorp.
De onderwijzer, verliefd op Manons blonde schoonheid, voelt haar overwinningsroes. En plotseling, geniaal in zijn strijd om Manons hart, raadt hij het drama van Manons leven en haar wraak.
Hardnekkig dwingt hij de schuldigen tot een bekentenis. En met de waarheid komt de vergelding. Wanneer de waanzin Ugolin heeft aangegrepen en Bastides Blanches eindelijk wroeging voelt, begint ergens boven in de bergen als vanzelf een bron weer te stromen.