Οι εχθροί

Στους Εχθρούς (1887) ο γιατρός Κυρίλωφ εγκαταλείπει με βαρειά καρδιά το νεκρό αγόρι του, υπακούωντας στη φωνή του καθήκοντος. Τρέχει να προλάβει την άρρωστη γυναίκα του Αμπόγκιν, που αποδεικνύεται διόλου άρρωστη και επι πλέον μοιχαλίς. Στο θαυμάσιο αυτό αφήγημα αντιπροσωπεύεται ολόκληρος ο Τσέχωφ. Το πικρό χιούμορ του, η τραγική ειρωνεία και η μέχρι θανάτου θλίψη του για την μοίρα των κοινών ανθρώπων.

Ο Άντον Τσέχωφ (1860-1904) είναι ίσως περισσότερο γνωστός στο ελληνικό αναγνωστικό κοινό ως θεατρικός συγγραφεύς. Αλλά η ιδιοφυία του εμφανίζεται στα ρώσικα γράμματα εξ ίσου ισχυρή και στα δυο αυτά λογοτεχνικά είδη - θέατρο και πεζογραφία. Όπως ανανέωσε το θέατρο, ανέπλασε εντελώς την τέχνη του πεζού λόγου, του συντόμου ιδίως αφηγήματος, και άφησε μια ολόκληρη σειρά από μικρά αριστουργήματα. Ο Τσέχωφ πέρασε βασανισμένα παιδικά χρόνια. Ήταν γιατρός και πέθανε το 1904 στο Μπάντενβαϋλερ της Γερμανίας, έπειτα από μια ζωή γεμάτη πίκρες και απογοητεύσεις. Η μητέρα του ήταν ελληνικής καταγωγής. Στον τόμο αυτό, εκτός από τους Εχθρούς περιλαμβάνονται τα αφηγήματα "Οι Ταξιδιώτες", "Αγάθη", "Πασχαλιάτικη Νύχτα", "Όνειρα", "Ο Πλούτος", "Κάλχας", "Το τέλος ενός ηθοποιού", "Το φιλί", "Βολόντια', "Ο Κοζάκος".