Pisma iz ludnice

Februara 1943. godine, posle nekoliko azila za duševne bolesti, Arto je prebačen u Slobodnu zonu, u Rodez, odakle šalje pisma prijateljima iz predratnim godinama u kojima govori o zlim silama sa kojima se bori, o demonima i čarobnjacima koji ga začaravaju, o čudesnom štapu svetog Patrika, izvoru njegove snage, koji mu je otet, o fantazmima paranoidnog sindroma koji ga opsedaju i zbog koga se nalazi u azilu u Rodezu.
Pre nego napusti azil u Rodezu, u poslednjim pismima koja šalje prijateljima, Arto će ispostaviti ugi spisak beda, kroz koje obično prolazi duševni bolesnik u francuskim azilima, i nepravdi učinjenoj njemu lično. Svoje će pritužbe magistralno proširiti na uslove čovekove sudbine uopšte, na sveopštu banalnost sveta u kome se živi, u kome je sve manje mesta za čudesno, za poeziju i za umetnika.