ساعت نحس

رمان «ساعت نحس»، كه پيش از «صد سال تنهايی» در ۱۹۶۲ نگاشته شد، از همنشينی روايت‌هايی پراكنده و درهم‌آميختگی سرنوشت‌هايی مجزا پديد آمده و زير سايه‌ی صلح شكننده و ناپايدار پس از جنگ داخلی شكل گرفته است. مكان وقايع روستايی خيالی در كلمبياست كه با چسبانده شدن هجونامه‌هايی به در منزل ساكنانش - به دست شخص يا اشخاصی ناشناس و شب‌هنگام - آرامشش به هم می‌ريزد: بد گمانی به جان اهالی می‌افتد، اختلاف‌های گذشته از نو بيدار می‌شوند، زخم‌های ديرين دوباره سر باز می‌كنند؛ آنچه ابتدا مضحكه و شوخی زمخت تلقی می‌شد به تراژدی مرگ‌بار و قتل می‌انجامد. در پايان، هجونامه‌ها جايشان را به اعلاميه‌های مخفی سياسی می‌سپارند، مخالفان بالقوه حكومت به حبس می‌افتند و بسياری از مردان آبادی به كوه می‌زنند تا چريك شوند. در حالی كه قضيه‌ی هجونامه‌ها يك‌باره به خاطره‌ای بامزه بدل شده، به نظر می‌رسد جنگ داخلی ديگری در راه است.