Забрането читање

Книгата есеи „Забрането читање“ е резултат на внатрешната борба помеѓу два сосем спротивни авторски пориви. Едниот ја држеше авторката на узда: писателите не би смееле да си допуштат да се занимаваат со „валканата облека“ на својот занает. Другиот ја пушташе авторката од уздата: писателите не би смееле да ги затворат очите пред „валканата облека“ на својот занает. Авторката се прашуваше дали треба читателот да се вовлекува во тој свет „зад кулисите“, во светот на издавачи, уредници, агенти, медиуми, книжевен пазар, на литерати и глитерати, или треба тој да се стави во илузија дека неговиот книжевен избор и вкус е само негов: слободен и личен. Авторското двоумење го определи не само насловот на книгата туку и нејзиниот тон. Нејзиниот тон е нерамномерен: шеговит и автоироничен, понекогаш самосожалив и проникнат со начелна загриженост за судбината на „убавата книжевност“.